Κάθε νέο πρόγραμμα ξεκινά πάντα με έναν μικρό ενθουσιασμό, λίγη αγωνία και πολλή περιέργεια. Έτσι ακριβώς ξεκινήσαμε κι εμείς τον πρώτο μήνα του προγράμματός μας, ανοίγοντας την πόρτα σε έναν κόσμο που, αν τον γνωρίσεις λίγο καλύτερα, είναι γεμάτος χρώμα, μοναδικές ιδέες και υπέροχους τρόπους σκέψης: τον κόσμο της αναπηρίας.
Στόχος μας δεν είναι να «διδάξουμε» τα παιδιά, αλλά να τα βοηθήσουμε να ανακαλύψουν. Να παρατηρήσουν, να ρωτήσουν, να καταλάβουν ότι μερικές φορές, κάποιος μπορεί να λειτουργεί λίγο διαφορετικά – και αυτό όχι μόνο είναι εντάξει, αλλά και πολύ όμορφο. Όλοι διαφορετικοί, μα όλοι ίσοι ! Και μέσω ενός εργαλείου που μόνο ευγενή άμιλλα πρεσβεύει, το εργαλείο της φυσικής δραστηριότητας και του αθλητισμού.
Τι συζητήσαμε στην αρχή
Ξεκινήσαμε με μια απλή ιδέα:
Όλοι οι άνθρωποι βλέπουμε τον κόσμο με τον δικό μας τρόπο.
Σε κάποια παιδιά αρέσει η ησυχία, σε άλλα ο θόρυβος, σε άλλα το συνεχές παιχνίδι και σε άλλα το διάλειμμα. Κάποια θέλουν πολλές αγκαλιές, κάποια καμία. Αυτές οι μικρές διαφορές υπάρχουν σε όλους μας—απλώς στα παιδιά με αναπηρία μπορεί να είναι λίγο πιο έντονες.
Το είπαμε με παραδείγματα, ζωγραφιές και μικρές ιστορίες που τα παιδιά αγκάλιασαν αμέσως.
Τι μάθαμε για τις συμπεριφορές
Μικρές καθημερινές συμπεριφορές, όπως το να κουνάει κάποιος τα χέρια του, όταν ενθουσιάζεται ή να θέλει λίγο χρόνο μόνος του, δεν είναι «περίεργες».
Είναι τρόποι έκφρασης.
Τα παιδιά άρχισαν να ρωτούν:
– «Κι αν κάποιος δεν θέλει να παίξει μαζί μας;»
– «Κι αν δεν μας κοιτάει στα μάτια;»
– «Κι αν θυμώνει εύκολα;»
Και μαζί βρήκαμε απλές και τρυφερές απαντήσεις:
Ίσως χρειάζεται χρόνο. Ίσως αγχώνεται. Ίσως δεν ξέρει πώς να το πει. Ίσως θέλει απλώς έναν φίλο που να τον καταλαβαίνει λίγο περισσότερο.
Πρώτες μικρές αλλαγές
Μόλις μέσα στον πρώτο μήνα, είδαμε κάτι όμορφο να συμβαίνει.
Τα παιδιά άρχισαν να δείχνουν περισσότερη προσοχή, περισσότερη υπομονή, περισσότερη διάθεση να καταλάβουν.
Κάποιος είπε:
– « Περιμένω πως και πως να γνωρίσω και να μάθω τις αγαπημένες συνήθειες αυτών των συμμαθητών μου»
Τέτοιες μικρές στιγμές είναι που κάνουν τη διαφορά. Δεν αλλάζει μόνο η σχολική τάξη∙ αλλάζει η οπτική.
Γιατί αυτό το ταξίδι αξίζει
Ο πρώτος μας μήνας μας θύμισε ότι η κατανόηση δεν χρειάζεται πάντα μεγάλα λόγια ή περίπλοκες εξηγήσεις.
Χρειάζεται καρδιά.
Αν μάθουμε στα παιδιά να βλέπουν τη διαφορετικότητα με φυσικότητα και καλοσύνη, τότε κάνουμε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα σχολικό πρόγραμμα.
Φτιάχνουμε ενήλικες που θα δημιουργούν έναν πιο συμπεριληπτικό κόσμο.
Και αυτό είναι μόλις η αρχή
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου